het is best leuk, een vaste werkplek bij voorlichting

Ik vind het een zaak van groot belang dat de lezers van mijn blog vanwege de aangeboden kennismaking met een wereld vol schoonheid en getuigende van een vreativiteit die re in onze geschiedenis altijd wel is geweest zich door te leren kijken naar verantwoord beeldmateriaal dat ik persoonlijk en tegelijkertijd geheel onbewust van theorie of uitleg op speelse wijze voortbreng in zijn onderdelen en voor de publicatie meestal componeer tot een min of meer veelzeggend geheel met meervoudige ins en outs voor de betekenis dioe eraan gehecht wordt, terwijl ik als het ware telkens word geconfronteerd met een interpretatie van die uitroep die wij sinds 1948 in de Nederlanden voor de ons gemeenschappelijke identiteitsvraag hebben beleefd bijna gekoesterd, die tegelijkertijd een antwoord in persoonlijke zin bij iedereen vormt:

WIE BEN IK DAT IK MIJN ARBEID UIT ZOU LEGGEN OOK NOG?

Het komt mij voor dat de bloemen van de schepping door de handen van de kunstenaar tot aanzien gebracht en opgemerkt in de virtuele plantenkas telkens in een ritme van waar hun seizoen hen toe voert vragen om een nieuwe naam.
De diasjouw die ik hier in de post publiceer betekende veel aan vooral nooit eerder overwogen indrukwekkende gedachten en gezichten tot een mij tot dan toe onbekende zienswijze in veel dingen van de wereld waar niets op tegen is om in een pastorale verzinnelijking van die onbegrijpelijke wereld waarin die gevoelig zijn voor de werking van de alomvattende eeuwige idee hun bestaansrecht vinden met het persoonlijk antwoord voor langere tijd en duurzaam telkens weer te ontdekken ten behoeve van de uitleg voor die vragen die de wereld altijd stelt, gesteld heeft en zal stellen aan die vertegenwoordigen die waarheid die groter is dan ons hart. 
Voor de memorie van antwoord aan de beide kamers uit te brengen:

ZASZSA JOUWERDSE DWARSGABBERS EIA GILITTERGLIBBERS EN ANDERMAANSE KIPPERKLIPPRS DJAHTJAHSS VANTITAAN TE TONELEREN INNGER VORENTHIELDEN NIETEN VANTIETE ARTISJOKKEN OP DE HOGE HEI VAN EFFE POGE SOMS? 

Voor mij was de arbeid om de compositie enigszins in samenspraak te brengen met andere verwachtingen die uitgaan naar de kunstzin in de opdracht die ik mij gesteld zie: de werelden van tegenstellingen velerlei aard van een overbruggende verbinding te voorzien. Toen ik er eenmaal aan begonnen was in alle kinderlijkheid van ontzag voor wat mij mogelijk was geworden de sjouw samen te stellen toen vreesde ik niet meer voor een niet te voltooien eigen levensplan, en waar plotseling helderheid in was gekomen en waar een beeld ontstond van wat mijn resultaat zou worden, dat beloofde mij al was het maar voor dit ene moment van voldoening de constatering, dat alleen de impressie, de zuivere indruk, die kwaliteit haalt die doorgaans perfectie wordt genoemd, op dat gebied kan hopelijk mij en anderen blijvend de twijfelende geest ervan overtuigd worden dat of de lat nu hoog gelegd wordt of het koord te strak gespannen is, de overstap naar een andere wereld altijd net zo ruim gemeten wordt als de polsstok lang is. 



Terwijl de meeste mensen om hun krachten te beproeven natuurlijk heel enthousiast dat slootje zoeken waarvan de breedte weer nèt te groot is, en de polsstok blijkt natuurlijk nèt te kort terwijl de andere oever van het friese watertje niet als zeer stevig overkomt aan het turend kans inschattend oog, gaat de boer aan wie de weiden en de sloten in beheer gegeven zijn natuurlijk niet evenals het jongvolk over zijn land heen springen zal, de stok die de boer bij zich heeft is voor heel andere bezigheden bedoeld dan wat je gebruikt als je té vroege nesten van de kieften zoekt - 

voor de verstrooiing vervolgt onzer herrn vingette speler met: 
= moeilijker dan koorddansen op het strak gespannen koord hoog in de trapeze lijkt voor een circusgast bijna als uitdaging niet te bestaan maar ik verzeker jullie in de wijze van het brengen van de evenzo verhollandiseerde alternatieven voor de eigentijds te brengen vreugden van een blijde boodschap afkomstig van het volgen van de heugelijke waarheid van het feit, dat de prestatie die zich heeft verscholen in het dansen op het slappe koord onder deskundigen wordt aangemerkt als wel 10 maal moeilijker - het dansen, de mensen noemen deze kunstvorm 'dans', op het slappe koord is 'iets' dat het onbewuste kind éénmaal zag geschieden gewoon op het trottoir van een niet eens erg stille straat, de acrobaat was in zijn eentje en zijn uitrusting droeg hij op zijn schouder met zich mee, die voor die dagen zoals wij zouden zeggen heel geavanceerd was en gemaakt van een voor mij niet te benoemen lichte metaallegering maar het staketsel was zeker niet van staal - en voor de blasse blaas van het onmisbare innovatieve element kan deze 'acte de balancer à façon noble de l'execution précise'- hè hè, nederlandse taal is toch nog gemakkelijker dan ik al vermoed had - de voorstelling derhalve, niet waarachtiger anderzins gememoreerd worden dan dat ik in mijn  herinneringsleven heb bewaard dat het toegestroomde publiek dat in een cirkel om de artistieke gebeurtenis zich had opgesteld als vanzelf tot zo'n stilte kwam als waar in de circustent altijd toe wordt gemaand met het roeren van de trommels voordat het gezelschap in de hoogte van de ene zijde naar de andere van dat bewuste strakke koord stapt - bassie en adriaan kunnen dit natuurlijk nóg veel beter, dat spreekt! 

..........onmogelijk eraan te twijfelen dat het de onfortuinlijke polsstokspringer overkomt dat hij dan wel niet juist midden tussen de twee wallekanten van de sloot die hem ervan weerhoudt zich in enen naar de volgende wei van boer Leenderts te verplaatsen in  het water zinkt maar dat hij er nog goed van afkomt met tot zijn middel aan de overkant in de sloot te zakken, de groene waterkant die toch te slap en drassig was gebleken, lisdoddes vindt men niet altijd aan elke slootkant, hield het neerkomen na zijn zweefvlucht over het spiegelend wateroppervlak voor een te zware plof en liet de springgegadigde snel afglijden naar het stille water voordat de materialisering van de gevreesde weideloop kon vormen de afgekalfde niet zo hoge waterkant als een deuk in een autodak aangebracht, ter instructie: de puur gallische humor welke ik nodig achtte om op te duikelen ergens tussen Amiens en Biarritz maar waar en wat en hoe ben ik goelagjes in gevloerd, gelukkig maar, het vraagstuk waarom heeft de gemiddelde Parijse metromuur niet meer te bieden dan het braaf plezierig graffitti van elke grote stad wordt snel oplosbaar wanneer ik mededeel dat de oorspronkelijkheid in woordkeus voor franstaligen zowiezo wat wij zouden noemen 'té gek voor woorden' is - de nette Fransman stelt terzake van het humoristisch denken dat recentelijk een hoge vlucht genomen heeft zuinigjes vast 'c'est tout-à-fait bizarre' - het scheelt deen stuk dat 'c'est étrange' voor mij een lagere waardering moet genieten om niet te zeggen als uitdrukking ons nauwelijks nog vermag te boeien - des choses biensûr, ter geruststelling van ROy en Teina geef ik voor de Lage Landen het bericht dat tegenwoordig 'le en la' door elkaar gebruikt worden alleen de pietepeut du doxale zal daar voor langere tijd nog omzichtig in blijven, naarstig zoekt de onfortuinlijke in de sloot zijn houvast -

... de wallekant van een sloot is dan ook niet zoals de oever van een rivier bestemd om de wateren vast te houden in hun loop maar juist om bij een hoge waterstand van de grond waarop de weide groeit en bloeit in het altijd wel eens mooi te noemen voorjaar, dat hoge water dus af te laten lopen in die sloot die daartoe gegraven is dat het land droog blijft vallenmaar in Holland lukt dat meestal nèt op het kantje af, dus veel aan wonder is het niet dat de beproevende overspringer de strijd verliest, hij heeft gewoon zijn uitdaging niet goed doorzien - mens durf te leven is iets anders dan man ga maar gewoon je gang met je pet gezet op half zeven - 

....voor boer Leenderts bestaan natuurlijk zulke vraagstukken in het geheel niet want die gaat van wei tot wei over het dijkje met het hek terwijl van zijn vee niet te verwachten valt dat snel vergissingen worden gemaakt of dat er vraagstukken van onbekendheid met het terrein rijzen...

zang: ..die de lat te hoog bevindt die stoot zo licht zijn hoofd als hij zo'n sprong in de lucht ook wagen wil - 

= dat conclusies getrokken op grond van onze impressioniete verhaaltrent, zevenvoudig aanwezig  - een talent is een naam voor de van een oude geldswaarde afgeleide symboolwaarde van een gewicht in zilver dat wel eens kon verschillen gaande van de ene stad naar de andere, en wat je daarvoor kopen kon was zoveel dat dikwijls van het handelsbelang in verband met de waardering van een talent werd afgezien - 35 kamelen opladen kon je ervan maar je moest maar zien hoe je je kamelen weerom zag - en de verbalisaties betreffende het naar voren brengen van een vernieuwing in de literaire waarden - ons gedachtenleven vormt, dat weet ik wel, verre van dat de drager van dit levendig patroon in zijn eindigheid niet veilig aan verwacht te zullen komen en op zijn pootjes in vaste grond met een ongeschonden hoofd op de juiste plaats terecht in de zekerheid dat er geen regels te stellen zijn  aan het stromen van de wateren der wijsheid maar eenmaal verwacht ik deze wateren ook voor onze wereld droog te zullen vallen maar gedurig zullen deze in de Lage Landen de zorg en aandacht blijven houden van het nationaal belangenbehang - een dijkgraaf bestaat er ook als institutioneel terreinbeheerder en wij zouden maar wat graag...- 

tot marialogie stemmende regels:

...tot vorming en bezieling van de jeugd en ter vergeving van de zonden - durven wij aan te komen in zo'n vaartje met die ditzo-datzo van des zonen taalkundige acrobatiek als in deze post voorgedragen wordt in de zin van het wijzen op de noodzaak van de giek bevestigd aan de mast van het bootje waarin wij over al die moeilijk te begrijpen waterlopen in de Lage Landen kunnen varen? Dat scheepje is in de Nederlanden niet meer te rekenen tot de categorie roeiboten en kleine motorvaartuigen maar dat vormt het zelfstandigheid toe te kennen scheepsverband voor het nationale beeld van de betrekkingen met zekere Michael die dus in de Nederlanden heel niet roeit maar zeil voert en dat of er nu wel of geen wind voor de bootsmanbengel merkbaar waaien wil - nu maar direct een opzien en vervolgens weer een sprong naar het hoog wapperend blauw/witte vaantje te wagen daar hoeft zo'n Michael zich geen illusies over te maken want daartoe heeft hij anderen middelen tot zijn beschikking die deel uitmaken van zijn tuigage - bovendien geldt het woord, dat een vaantje dat een beetje wil bevallen en de meisjes aan het lachen maakt, waarom zou je dat meteen weer strijken als het een keer goed zit?