Ik vind het een zaak van groot belang dat de lezers van mijn blog vanwege de aangeboden kennismaking met een wereld vol schoonheid en getuigende van een vreativiteit die re in onze geschiedenis altijd wel is geweest zich door te leren kijken naar verantwoord beeldmateriaal dat ik persoonlijk en tegelijkertijd geheel onbewust van theorie of uitleg op speelse wijze voortbreng in zijn onderdelen en voor de publicatie meestal componeer tot een min of meer veelzeggend geheel met meervoudige ins en outs voor de betekenis dioe eraan gehecht wordt, terwijl ik als het ware telkens word geconfronteerd met een interpretatie van die uitroep die wij sinds 1948 in de Nederlanden voor de ons gemeenschappelijke identiteitsvraag hebben beleefd bijna gekoesterd, die tegelijkertijd een antwoord in persoonlijke zin bij iedereen vormt:
WIE BEN IK DAT IK MIJN ARBEID UIT ZOU LEGGEN OOK NOG?
Het komt mij voor dat de bloemen van de schepping door de handen van de kunstenaar tot aanzien gebracht en opgemerkt in de virtuele plantenkas telkens in een ritme van waar hun seizoen hen toe voert vragen om een nieuwe naam.
De diasjouw die ik hier in de post publiceer betekende veel aan vooral nooit eerder overwogen indrukwekkende gedachten en gezichten tot een mij tot dan toe onbekende zienswijze in veel dingen van de wereld waar niets op tegen is om in een pastorale verzinnelijking van die onbegrijpelijke wereld waarin die gevoelig zijn voor de werking van de alomvattende eeuwige idee hun bestaansrecht vinden met het persoonlijk antwoord voor langere tijd en duurzaam telkens weer te ontdekken ten behoeve van de uitleg voor die vragen die de wereld altijd stelt, gesteld heeft en zal stellen aan die vertegenwoordigen die waarheid die groter is dan ons hart.
Voor de memorie van antwoord aan de beide kamers uit te brengen:
ZASZSA JOUWERDSE DWARSGABBERS EIA GILITTERGLIBBERS EN ANDERMAANSE KIPPERKLIPPRS DJAHTJAHSS VANTITAAN TE TONELEREN INNGER VORENTHIELDEN NIETEN VANTIETE ARTISJOKKEN OP DE HOGE HEI VAN EFFE POGE SOMS?
Voor mij was de arbeid om de compositie enigszins in samenspraak te brengen met andere verwachtingen die uitgaan naar de kunstzin in de opdracht die ik mij gesteld zie: de werelden van tegenstellingen velerlei aard van een overbruggende verbinding te voorzien. Toen ik er eenmaal aan begonnen was in alle kinderlijkheid van ontzag voor wat mij mogelijk was geworden de sjouw samen te stellen toen vreesde ik niet meer voor een niet te voltooien eigen levensplan, en waar plotseling helderheid in was gekomen en waar een beeld ontstond van wat mijn resultaat zou worden, dat beloofde mij al was het maar voor dit ene moment van voldoening de constatering, dat alleen de impressie, de zuivere indruk, die kwaliteit haalt die doorgaans perfectie wordt genoemd, op dat gebied kan hopelijk mij en anderen blijvend de twijfelende geest ervan overtuigd worden dat of de lat nu hoog gelegd wordt of het koord te strak gespannen is, de overstap naar een andere wereld altijd net zo ruim gemeten wordt als de polsstok lang is.
